Jestem po seansie, zapaliłam pierwszego papierosa i patrzę w dal, choć tak naprawdę nie widzę nic poza obrazami, które przed chwilą zgasły na ekranie. Moje oczy są spuchnięte od łez. „Hamnet” to nie jest po prostu kolejny film. To spotkanie z własną wrażliwością w jej najczystszej postaci.

W 2002 r. tą historią żyło całe miasteczko Salt Lake City. Porwano młodą Amerykankę prosto z jej łóżka. Ta opowieść, jak niewiele innych, ma szczęśliwe zakończenie. Można je poznać, czytając moją relację lub bezpośrednio zaglądając na Netflixa.

Wielkim Hermannie Göringu – bo tak niewątpliwie, przez pryzmat swojego narcyzmu, sam siebie postrzegał. Jak na produkcję amerykańską spodziewałam się czegoś lepszego, choć trudno powiedzieć, czego dokładnie. Słyszałam o porównaniach "Norymbergi" do "Milczenia owiec", gdzie Anthony Hopkins wcielił się w rolę seryjnego mordercy pomagającego agentce FBI. To jednak nietrafne zestawienie. Tutaj mamy do czynienia z okrutną historią, a nie fikcją literacką.

Gdy wsiadłam do auta, odruchowo sięgnęłam do radia, ale zaraz je wyłączyłam. Choć przez ostatnie dni towarzyszył mi audiobook, tym razem poczułam, że potrzebuję ciszy. Chciałam dać myślom dojść do głosu. Zobaczyć, co we mnie zostało po seansie, z którego właśnie wróciłam. Jakie obrazy? Jakie emocje?

Chociaż jest tam trochę seksu i o seksie, de facto film opowiada historię dwóch dusz zagubionych w związku.

Są takie filmy, które poruszają do żywego. Coś w środku pęka, zaczyna boleć. Tak właśnie jest z „Snami o pociągach”. Zakłuło mnie mocno w środku – najpierw poczułam współczucie, potem żal. I zachwyt nad tą ogromną miłością: jego do niej, jej do niego i ich obojga do dziecka.