Cisza, natura i miłość w cieniu końca. Recenzja filmu „Ścieżki życia” (The Salt Path)

Nie Hollywood, a samo życie

Gdybym miała odpowiedzieć na pytanie, o czym jest ten film, rzekłabym: o życiu na nowo. Nie jest to produkcja rodem z Hollywood. Nie znajdziemy tu szybkich aut ani luksusowych apartamentów. Za scenariusz odpowiada tu Rebecca Lenkiewicz (współscenarzystka „Idy” Pawła Pawlikowskiego), a reżyserią zajęła się Marianne Elliott – wybitna twórczyni teatralna. To czuć – zamiast efektów specjalnych mamy tu skupienie na człowieku.

Owszem, widoki są – powiedziałabym, że nawet cenniejsze niż luksus, bo stworzone przez naturę. Szlak South West Coast Path przebiega m.in. przez obszary znajdujące się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Mamy więc zapierającą dech w piersiach przyrodę, ptaki i niezmierzone wielkości gór oraz mórz.

Dojrzała miłość na ekranie

Ten film jest także o dojrzałej miłości, która nie potrzebuje wielu słów.

W główne role wcielili się Gillian Anderson (znana z „Z archiwum X”, „Sex Education” czy „The Crown”) jako Raynor oraz Jason Isaacs („Biały Lotos”, „Harry Potter”) jako jej mąż Moth. Oboje z ogromną wrażliwością portretują ludzi na życiowym zakręcie. Pięknie się to obserwuje – partnerzy są na siebie niezwykle uważni i wrażliwi, porozumiewają się wzrokiem i mową ciała.

Utrata wszystkiego i zdrada przyjaciela

Fabuła chwyta za gardło już od pierwszej sceny. Poznajemy małżeństwo walczące z żywiołem – próbują utrzymać namiot porywany przez wodę, słychać krzyki... i cięcie. Od pierwszej chwili siedzisz w napięciu.

Później cofamy się w czasie. Poznajemy parę w momencie zwrotnym ich życia. Moth dowiaduje się o nieuleczalnej chorobie. To zwyrodnienie korowo-podstawne (CBD) – rzadkie schorzenie neurologiczne z tej samej rodziny co choroba Parkinsona. Lekarz zaleca oszczędny tryb życia, ale diagnoza jest brutalna: maksymalnie 5-6 lat życia i powolna utrata sprawności.

Jakby tego było mało, para traci dom w wyniku bolesnej zdrady. Przyjaciel Motha z dzieciństwa, nazywany Cooperem, przekonał ich do zainwestowania w jego firmę. Gdy ta upadła, Cooper stwierdził, że małżeństwo musi spłacić dług i pozwał ich do sądu. Sędzia orzekł na jego korzyść, decydując, że w zamian za rzekome zaległe pieniądze Cooper ma przejąć ich dom. Wychodzą z sądu oszołomieni – przegrali sprawę, stracili dobytek życia, a mają tylko 5 dni na wyprowadzkę. Zostają z nikłymi środkami i widmem postępującej choroby.

Wyróżnia się scena, gdy policja puka do drzwi, by zrealizować nakaz eksmisji. Właśnie wtedy, gdy wydaje się, że nie mają już wyboru, wzrok Raynor pada na książkę w stosie rzeczy. To przewodnik Paddy’ego Dillona – fotografa, pisarza i wędrownika. Raynor bierze go w ręce i proponuje mężowi szalony plan: idźmy na wędrówkę. Nie mają nic, grosza przy duszy ani dachu nad głową. Co im pozostało? Mąż się zgadza. Wychodzą.

1014 kilometrów nadziei

I tak oto para nieoczekiwanie trafia do Minehead w hrabstwie Somerset, punktu początkowego szlaku. Cel to miejscowość Poole w hrabstwie Dorset, od której dzieli ich dokładnie 1014 km. To olbrzymi wynik, zwłaszcza dla kogoś zmagającego się z CBD.

Wędrówka jest trudna. Obserwujemy ich zmagania z suszą, brakiem wody i ulewami. Często zachodzą do pobliskich lokali, by napełnić butelki czy się ogrzać, liczą każdy grosz. Jednak w tym trudzie widać ich niezwykłą więź. Pomimo życiowych zawirowań, widać, że bardzo się kochają. Pod koniec filmu przyrzekają sobie nawet, że ich prochy zostaną połączone i rozsypane wspólnie na górze, na której właśnie stoją.

Pod koniec dowiadujemy się, że ta historia wydarzyła się naprawdę – film jest adaptacją bestsellerowej książki „Słone ścieżki” (The Salt Path). Raynor pod koniec wędrówki podarowała mężowi spisane wspomnienia, które stały się światowym hitem. Moth wbrew rokowaniom lekarzy, dzięki ruchowi i naturze zyskał siłę, skończył studia i zaczął pracować w zawodzie.

Czy polecam film?

Zdecydowanie tak. To kino, do którego chce się wracać i o którym chce się opowiadać.