To temat rzeka, bo towarzyszy nam właściwie na każdym kroku. Można by pomyśleć, że życie to pasmo trudów przeplatanych okruchami szczęścia i marzeniami, które jak paliwo pchają nas do przodu.

W moim ostatnim wpisie o odcięciu emocjonalnym starałam się ubrać w słowa stan, w którym nasz układ nerwowy – dla własnego bezpieczeństwa – mówi "dość" Pisałam o mechanizmach obronnych i Teorii Poliwagalnej, ale czułam, że same słowa to za mało, by oddać ten surowy, wewnętrzny krajobraz.

Czy wiecie, czym jest odcięcie od emocji? Czy zdarzyło Wam się kiedyś – świadomie bądź nie – po prostu „wyłączyć” czucie, by przetrwać trudny moment w życiu lub relacji? 

A jakby tak, zamiast oczekiwać miłości, zrozumienia, szczerości i lojalności od kogoś, odwrócić wektor i zacząć dawać to sobie? To ciekawy punkt wyjścia do zaufania sobie, który może dać początek niezależności. Gorzej, gdy jest się w relacji, wobec której ma się oczekiwania, by ktoś kochał nas po naszemu.

 ...to spokój. Spokój w życiu i spokój w sobie, w środku. Spokój myśli. To świadome wybieranie tego, komu poświęcam czas. To praca nad własnym rozwojem, to także praca nad relacją. Szczęście można też odnajdywać na co dzień. Ja takie szczęście mam na wyciągnięcie ręki – dla mnie to las. To moja oaza spokoju. To miejsce, gdzie podziwiam piękno natury, spaceruję, rozmyślam, a niekiedy z pustą głową przemierzam niezmierzone hektary, w towarzystwie albo bez.